"Bir ağacın gücü köklerinden gelir…
ve sen, bu ailenin en sağlam gövdesisin."
— Senden küçük biri tarafından, sevgiyle hazırlandı.
Aynı sofrada büyüdük. Aynı sesi duyduk sabahları, aynı kokuyu. Annemin mutfaktan getirdiği şeyleri, babanın yorgun ama gülümseyen yüzünü.
Sen hep biraz önden yürüdün. Ben de hep senin arkandan baktım, ne yapıyorsun diye. Farkında bile değildin ama öğretmenin hep sendin.
"Aynı kökleri paylaştık.
Ama sen bu ağacın ilk güçlü dalısın."
Küçük ellerinle yaptıklarını hâlâ hatırlıyorum. Her şeye meraklıydın. Bir şey kırıldığında tamirleyen, bir şey bozulduğunda çözen sendin.
Bana "olmaz" demediler ama sen "olur, dene" dedin. O farkı hiç unutmadım.
Herkes bir dönem kaybolur. Sen de kaybolmuş gibi göründüğün günler oldu. Ama sen hiç yolunu kaybetmedin — sadece kendi yolunu arıyordun.
O yıllar seni zorlayabilirdi. Ama onlar seni bugünkü sen yaptı.
Bazen fırtınalar geldi. Zor günler oldu. Ama sen hiç eğilmedin — ya da eğildin ama kırılmadın. Bu, çok az insanda olan bir şey.
Etrafındakilere ne kadar güç verdiğini belki göremiyorsun. Ama biz görüyoruz.
Bir kutunun içinden dökülenler gibi. Hepsi gerçek, hepsi bizim.